سلام به عموی یکی یه دونه ام و ابجی های خوگشلم . خوبین؟ خوشین؟

نماز و روزه هاتون قبول درگاه حق. انشاالله.

عموجون و ابجیهای گلم همونطور که یادتونه چند هفته پیش یذره از دل نوشته های هله پتگر رو اینجا براتون نوشتم و خیلی ها از خوندنش لذت بردن، چند روز بعد یکم دیگه از دل نوشته ها رو براتون نوشتم و حالا امروز هم اومدم که بخش آخر دل نوشته های هله پتگر رو براتون بنویسم. البته اون یذره آخرشو که با رنگ  دیگه ای نوشتم، مال "دلم به تاخت برو! (1)" هستش، بخاطر اینکه کسایی که "دلم به تاخت برو!(1)" رو نخوندن، حالا بخوننش.

دلم به تاخت برو! ولی در رفتن و کندن و پریدن به ریشه هایت بیندیش! به دست هایی که تو را کاشتند، شاخه هایت را هرس کردند و میوه های تَرَت را چیدند! به آنهایی که همراهی ات کردند و تو را تا به امروز بال و پر دادند به دلبستگانت، به آنان که عزیزشان بودی و تو را با نیازهای شبانه، به یاد می آوردند و در یاربشان، ذکر نام تو را گرو گذاشتند! به یاد آنانی باش که برای گشایش گره هایت بر درخت آرزوهایشان دخیل بستند! آنان که با دعای خیرشان، تو را مانوس کردند، تو را دوست داشتند و تو را عزیز می داشتند! آمدگان و رفتگان و هنوز نیامدگان! آنان را نیز به یاد آور!

 دلم به تاخت برو، اما برای آنها که در مسیر، زیر و بم های زندگی را به تو آموختند آموزگاران و دلشدگان در هوای بیخودی و خودی و پیام آورندگان برای همه آن نیکان، قدمی بردار و تازه تازه، شوق و شورت را به جای قدم هاشان، پیشکش کن!

 دلم به تاخت برو، و باز هم برو، افق را بشکاف و از تصور هر تصویری رد شو! ولی مراقب باش! دلی را نشکنی! زهری به کام شیرین کسی نچکانی! آشنایی را با زمین و زمینیان، بیگانه نکنی! و غریبی را بی عنایت دوستی و همراهی، در غربت رها نکنی! مراقب باش! آشتی ها را قهر نکنی و قهرها را بی بهانه، خط بزنی! مراقب باش! بسیارند دست هایی که مشتاق نوازشند، پرسش هایی که منتظر خواهش اند و گم کرده راه هایی که به دنبال نشانه اند!

 آنان که تو می توانی، کوزه های خالی شان را پر کنی! نان برکت سفره هاشان را در تنور محبت بپزی! و نوشدارویی برای زخم های پنهان روحشان باشی!

 دلم به تاخت برو! دیری است گفته ام! معطل نکن! بتاز! چون باد، تیز و تک به تاخت برو، اما به یاد بسپار! در این مسیری که می تازی! تو را می نگرند و تو را می پرسند و تو را می خوانند! هر گفته یا هر کرداری، تاثیر توست بر روی هر آنچه موجود است یا موجود بوده یا خواهد بود!

 تاثیر هر عمل تو یا کلام تو همواره ورای زمان و فراسوی مکان می ماند! پس، حتی در آن هنگام که بی دریغ بر آب های روشن می رانی! در آن زمان که پیوسته با بادهای سریع می تازی! هنگام خوشی و شادی، وقتی که همه میوه های باغ زندگی ات را در سبدهایت چیدی! باز هم به یاد بیاور! چه کسی تو را می نگرد؟! آنکه تو را می بیند چه پرسشی از تو دارد! آنکه از تو می پرسد، از تو چه می خواهد! آیا او را می شنوی؟!

 آنجاست که می گویی: آیا آنان که می دانند با آنان که نمی دانند، برابرند؟! آیا آنان که می بینند با آنان که نمی بینند یکسانند؟! آیا زندگان با مردگان، یکی هستند؟!

 آنجاست که در می یابی، تو همواره در حال تحولی! از شکلی به شکلی دیگر! تا آنجا که هیچ شکلی نخواهی داشت و هیچ رنگی! اما همه شکل ها و همه رنگ ها، از تو زاده می شود!

 دل من، به تاخت برو، ولی هرگز نگو! من! تا اگر روزی دست نیازمندی را گرفتی، روح دردمندی را التیام بخشیدی! ناامیدی را، امیدوار کردی! گره کار کسی را گشودی! محبت را، یکسان با همگان قسمت کردی! به یاد آوردی و دوست داشتی! بدانی که تو، به ابتدای روشنایی قدم گذاشته ای، و از این لحظه به بعد هر چه هست، زیبایی، نیکی و لطف است، پس تردید نکن و تا آنجا که نور درون هدایتت میکند، تا آنجا که غباری نیست! تا سپیده دم، همراه نفس های سحر خیز صبح روشنی، به تاخت برو و لحظه ای مکث نکن... حتی لحظه ای فقط پیش برو... و باز برو...! تا تو بخواهی! توان در توانی! دلم نوشت، و باز هم گفت، همگان بدانید! گفته باشم: دلم به تاخت... برو!

(هله پتگر)

چطور بود؟ امیدوارم خوشتون اومده باشه.

وحالا آبجی صباح جون منو به یه بازی قشنگ دعوت کرده که ازتون دعوت میکنم برای کسب اطلاعات بیشتر به ادامه ی مطلب مراجعه فرمایید.